دارم مرور می‌کنم

خسرو شکیبایی و همکاران تئاتری‌اش

متاسفانه یادم نیست این عکس را از کجا پیدا کرده بودم فقط یادم هست گروه اجرای نمایشی هستند که ایرج جنتی عطایی (ترانه سرای معروف) نوشته بوده. نوری‌زاده (روزنامه نگار) هم ظاهرا به عنوان خبرنگار آن جا بوده و همان طور که ریش مبارک را ملاحظه می‌فرمایید آن روزها هنوز حزبل می‌زده!

خود جنتی عطایی ظاهرا باید نفر اول نشسته از سمت چپ باشد. پروین سلیمانی هم که تابلوست که کدام است.

لینک مرتبط: ‌زل زدن به یک جای خالی

پی‌نوشت: این که می‌گویم نوری‌زاده حزبل می‌زده به خاطر ریش‌اش نیست. نوری‌زاده تا یکی دو سال بعد از انقلاب هم برای کیهان کار می‌کرده و اگر اشتباه نکنم کتابی هم در ستایش امام خمینی نوشته ولی نتواستم اطلاعاتی درباره‌ی کتاب پیدا کنم.

نمای درشت‌تر